Yıllardır “bu sene değişeceğim” deyip duruyorsun.

Kitap aldın, video izledin, belki terapiye gittin. Çok şey öğrendin, çok şey biliyorsun. Ama hayatın aynı yerde duruyor.

Tuhaf olan şu: ne yapman gerektiğini çoğu zaman zaten biliyorsun. Spor iyi gelir, biliyorsun. O işi bugün arasan rahatlarsın, biliyorsun. Yine de yapmıyorsun. Bunca şeyi bilip de aynı yerde duruyorsan, eksik olan bilgi olamaz.

Sorun bilgi değil.

Bunu ilk net söyleyen bir tenis koçuydu.* Elli yıl önce kortta fark etti ki oyuncunun asıl rakibi filenin karşısındaki kişi değil — kendi kafasının içi. Kafa “kötü vuracaksın, rezil olacaksın” diye konuşmaya başlayınca, vücudun zaten bildiği o güzel vuruşu yapamıyor.

Onun cümlesi koçluğun çözüm sunduğu alanı anlatıyor: “Sorun ne yapacağımı bilmemem değil; bildiğimi yapmamam.” Bizim kafamızın içinde de iki ses var. Biri sürekli yargılayan, hesap yapan, kuşkulanan ses. Diğeri o işi zaten yapabilen sakin sen. Birinci ses ne kadar yüksekse, ikincisi o kadar kısılıyor.

Kafan hiç susmuyor — ve bu sana pahalıya patlıyor.

Beynin gün boyu düşünce üretiyor: çoğu kaygı, çoğu “ya olmazsa”, çoğu eski bir tartışmanın tekrarı. Çöp. Sen o çöpü ciddiye aldıkça hareket edemiyorsun; bir adım atacağın yerde ertelersin, atacağın adım kaybolur gider.

Ve bunun bir bedeli var, sessizce işliyor: her geçen ay aynı yerde geçen bir ay daha. Bu gürültü kendi kendine kapanmıyor — kapatılması gerekiyor.

Peki bunu nasıl yapıyorum — ve bu ne değil.

Koçluk hizmeti, benim kendi itibarımı senin sonucuna bağladığım bir hizmet. Bu nedenle aynı noktada olmamız önemli:

Koçluk bir terapi değil — geçmişini, çocukluğunu kurcalamayız; bugüne ve önündeki adıma bakarız. Coşturup ertesi gün söndüren bir motivasyon konuşması da değil. “Şu işi şöyle yap” diye akıl da vermem — çünkü hayatını en iyi bilen kişi ben değil, sensin.

Yaptığım şu: seni, hayatında kimsenin dinlemediği gibi dinlerim — söylediğinin altındaki şeyi de duyana kadar. Sonra doğru soruyu sorarım, cevabı sen bulursun. O cevabı, —istersen— yarın zorlanmadan atabileceğin net bir adıma çevirmene yardımcı olurum. Düğümü benim çözmem gerekmez; çünkü doğru soruyla o düğüm senin elinde çözülür. O adımı sen bulduğun için de kalıcı olur.

Büyük ihtimalle bir sürü kişisel gelişim kitabı, metodu, süreci denedin; ama aradığın o gerçek değişimi bir türlü tam anlamıyla yakalayamadın.

Ben de 20 yıla yakın zamandır ara vermeden, çeşitli sosyal bilimler, kişisel gelişim okumaları ve metodları denedim. Terapi, mentörlük yöntemlerine başvurdum. Açıkçası yol katetsem de verdiğim emeğin yanında aldığım sonuca bakarsam çok yoruldum. Sonunda koçlukla tanıştığımda bu seçim benim de hayatımı değiştirmişti. Bence doğru seçimi yaptın.

O yüzden sana baştan koçluğu anlatıp vaktini almayacağım; sadece neyi nasıl yaptığımı kısaca söyleyeyim.

Buradan alacağın verim benim için çok önemli.

ICF akreditasyon sürecinde mezun olduğum okul olan İTÜ'deki genç arkadaşlarıma verdiğim gönüllü koçlukların dördüncü, beşinci turları için aylar sonra beni aramaları, bana yaptığım diğer işlerde bulamadığım enerjiyi verdi.

Çözüm odaklı biriyim: geçmişi kurcalamak yerine “şu anki sen”e bakacağız. Seni bir kalıba, bir tipe, bir çerçeveye kesinlikle sokmayacağım —bu en büyük korkum—; gözümde yargısız ve tanımsız kalacaksın — yani özgür olacaksın.

Ve en büyük gücüm: çok iyi bir dinleyici olmam. “Beni hayatımda kimse böyle dinlemedi, dinlemiyor.” sözünü müşterilerimden sık duyuyorum.

Hedeflerimiz ve beklentilerimiz uyumludur umarım diyorum ve,

Açık olayım: Senin her gelişimin, her seçimin, özgür hissettiğin her alan bana enerji katıyor. Bunu görüşmede de farkedeceksin.