Sıfırdan kurulmanın ne olduğunu kitaptan bilmiyorum.
Birden çok kez tanıdık olanı bırakıp boş sayfaya oturdum. O koltukta oturmanın ağırlığını içeriden yaşadım. Kariyer koçluğunda sana yön tarif etmem; kendi yönünü görünür kılarım.
"Şu mesleğe geç" diyen biri arıyorsan yanlış masadasın.
Çoğu kariyer rehberi seni bir teste sokar, bir tipe yerleştirir, hazır bir harita uzatır. Verilen yön rahatlatır ama küçültür — kalıp, olmakta olduğun şeye yer bırakmaz. Sana hazır bir cevap verseydim ilk zorlukta uçardı; kendi sesinle bulduğun cevap tutar.
Akıl vermem. Seni kimsenin dinlemediği gibi dinler, doğru soruyu sorarım. Kafanın içinde zaten dönen ama yüksek sesle söyleyemediğin yönü sen söylersin; ben onu o hafta atabileceğin net bir adıma çeviririm.
İnsanlar genelde "hangi alan?" diye gelir. Oysa seni tıkayan alan değil, arada takıldığın gürültü: "Yaşım geçti mi", "sıfırdan başlamak delilik mi", "bunca yılı çöpe mi atıyorum". Bu sesler yön sorusunu boğar.
Her geçişte bu sesi yaşadım. Mimarlığı bırakıp satışa geçtiğimde içimdeki ilk tepki "bu bir gerileme" oldu — değildi. Yaklaşımımın tek işi o gürültüyü kesip, zaten içinde olan yönün görünmesine alan açmak.
Kafamdaki o sesi konuşmak istiyorum →Mimarlıktan satışa, oradan yazılıma geçtim; bir tarafta bir işi Python'la çözdüm, diğer tarafta on yedi milletten bir ekibi koordine ettim. Bu çapraz hat bana şunu öğretti: birikimin çöpe gitmez, taşınır. Eski alanın yeni alanda ne işe yaradığını görmek, geçişin en kritik anıdır.
İşin yarısı, beş yıl önceki haliyle artık yok.
AI işin tanımını gerçek zamanlı değiştiriyor; hangi becerinin değer kazandığını, hangisinin eridiğini içeriden görmek için o hızı yaşamak gerekir. Bu çağı dışarıdan tarif eden bir masada, kararının altındaki zemin çoktan kaymış olur.
Bunu uzaktan izlemiyorum; günlük çalıştığım araç. Geçiş yönünü düşünürken bugünün gerçek zeminini hesaba katan bir masada oturmak, beş yıl sonra hâlâ geçerli olacak bir yön seçmeni kolaylaştırır.
Önce 15 dakikalık kısa bir kimya görüşmesi — birbirimize uyuyor muyuz, ona bakarız. Sonra masaya getirdiğin düğümü açarız: nereden çıkmak istiyorsun, seni asıl tutan ne, hangi birikimin yeni alana taşınır. Her görüşme ucu açık bir "bir düşün" ile değil, elinde tutabileceğin tek bir somut adımla biter.
Geçmişini kurcalamayız, ileriye bakarız. Geçtiğim yolu merak edersen orada; ama masada konuşacağımız senin yönün, benimki değil.
Kendi düğümümü masaya getirmek istiyorum →Koçluk terapi değildir; geçmişi onarmaz, teşhis koymaz. İşini kaybetmenin getirdiği klinik bir kaygı ya da depresyon söz konusuysa o alan terapinindir ve seni doğru yere yönlendiririm. Kariyer koçluğu, yön ve hareket işidir. Diğer türlere bak →
Dışarıdan alınan yön kalıbın içinde tutar; kendi sesinle bulduğun yön özgür bırakır. Sıfırdan kurulmayı birden çok kez geçmiş biriyle, seninkini birlikte çıkaralım.
Ön görüşme planlayalım →