Sosyal Kaygı / Sosyal Güven Koçluğu

Odada herkesin sana baktığı his.

Masaya yabancı olarak oturmak, telefonu açmak, bir insanın yüzüne bakıp konuşmak — bunların her biri içeride bir alarm çalar. Aynı anda gayet sakin düşünür, gayet net konuşabilirken; o alarm devreye girince hepsi kısılır.

Bu masa, o alarmı kitaptan değil içeriden tanıyan biriyle yürütülen sosyal güven işi.

Önce çizgiyi net çekeyim. Sosyal kaygı çoğu zaman bir hastalık değil, hayatın seni hiç sokmadığı durumlara karşı kasılan bir kas. Kullanmadıkça sertleşir, kullandıkça gevşer. Koçluğun çalıştığı yer tam da bu kas.

Sana teşhis koymam, geçmişini kurcalamam, bir bozukluk aramam. Önündeki adıma bakarım: bu hafta hangi küçük temasla o kası bir tık daha gevşetebilirsin.

Seni odada kasan, odadaki insanlar değil.

Seni kasan, sen daha bir şey söylemeden kafanın içinde dönen senaryo: "Ya saçmalarsam, ya sesim titrerse, ya herkes anlarsa." O ses ne kadar yüksekse, normalde rahat konuşan sakin sen o kadar kısılır. Aynı insansın — üstüne bir gürültü binmiş.

Yaptığımız iş bu sesi yok etmek değil; volümünü indirip aksiyonda kalmak. Korku tam geçmeden de o telefonu açabileceğini, o masaya oturabileceğini görmen.

Kanıtı kendin biriktirirsin.

Sana "kendine güven" demem — boş bir temenni. Onun yerine birlikte öyle küçük, öyle net bir adım seçeriz ki, atmamak için bahanen kalmaz. Beynine her seferinde tek bir şey kanıtlarsın: olacağını sandığın felaket olmadı.

O kanıtlar üst üste bindikçe alarmın sesi kısılır. Güven dediğin şey aslında bu yığının adı — slogan değil, doğru adımların yan ürünü.

Çoğu yaklaşım önce sana bir sıfat takar: içe dönük, çekingen, sosyal değil. Etiket rahatlatır ama hapseder; çünkü değişebileceğin yere yer bırakmaz. Sen o tipe inandıkça, kalıbın içine biraz daha yerleşirsin.

Ben öyle bakmam. Gözümde bugünkü halinle de, altı ay sonra rahatça konuşan halinle de aynı anda durursun — tanımsız, yani sınırsız. Bu kası içeriden tanıyan biri olarak söylüyorum: gevşer.

Yeteneği olup da odaya girince susan; toplantıda fikri varken konuşamayan; satış, mülakat ya da sahne öncesi içi kararan; tek tek iyi olup kalabalıkta küçülen biriysen, bu masa senin için. Diğer koçluk türlerine buradan bak →